کارگردانی به سبک تارانتینو در فیلم "جکی براون"
در این فیلم تارانتینو، بازیگرانش را رودرروی یکدیگر قرار می دهد تا تعارض نامحسوس و اعصاب خردکنی ایجاد کند. این کار، شیوه ای مناسب برای نشان دادن یک تعارض رو به افزایش بین دو شخصیت است. خطر در گفت وگوهای رودررو این است که دو شخصیت را از پهلو می بینیم و این می تواند حوصله سربر باشد چون نمی توانیم حالات بیان آنها را مستقیم ببینیم، یک گفت و گوی طولانی از لحاظ بصری کسل کننده است. به همین دلیل صحنه با ورود ساموئل جکسون شروع می شود و کله کریس تاکر در گوشه سمت راست قاب قرار گرفته است.
صحنه را طوری تنظیم کنید که وقتی شخصیت ها به موقعیت تعیین شده شان می رسند، درگیر گفت و گو باشند- چه یک بحث جدی باشد، چه یک جوک- تا بیننده متوجه مصنوعی بودن شیوه ای که به این محل رسیدند، نشود.
به بازیگرانتان دلیل بدهید تا سرشان را به سمت دوربین بچرخانند. وقتی تاکر دود سیگار را از دهان خود بیرون می دهد، به جای آنکه سرش را از دوربین دور کند به سمت آن می چرخد، تا بتوانیم حالات چهره او را به خوبی ببینیم. جکسون وقتی می خندد صورتش را به سمت دوربین می چرخاند ، اما فقط لحظه ای کوتاه و بعد دوباره نگاهشان با هم تلاقی می کند. وقتی بازیگران مستقیماً به یکدیگر نگاه میکنند، شما حسی از تعارض ظریف را به بزرگترین شکل خلق کرده اید.
وبلاگ نانولرنینگ
مطلب مرتبط
طرز تهیه موس گلابی وانیلی
