تاریخچه عکاسی در ایران
آغاز عکاسی در ایران به دوره ناصرالدین شاه باز می گردد و عکس های به جا مانده از آن دوران شواهدی گویا از رسم سنت مردم و امارات و بناهای تاریخی آن دوره بوده است. در مجموع می توان عکاسی ایران را به سه گروه تقسیم کرد.
1.عکاسانی که به مؤسسات و کاوش های عملی و جرافیایی اروپا تعلق داشتند. زمینه کار این گروه تحقیق درباره تفاوت های فرهنگی و طبیعی اقوام مختلف بود.
2.عکاسان بومی که کشفیات جدید فنی را برای سرگرمی و بدون هدف به کار می برند.
3.عکاسان حرفه ای که در فکر کسب سود زیاد و درآمد از این مهارت بودند.
اولین مجموعه عکس از آثار تاریخی ایران، سرهنگی اهل ناپل بود، که شامل موضوعات متعددی از جمله عکس تک چهره از ناصرالدین شاه و تعدادی از درباریان است.
اکثر عکس های آن دوران گویای معماری آن زمان است از جمله اماراتی چون کاخ ها، مساجد، پل ها و همچنین وضیعت دوران حکومت قاجار را نیز به خوبی نشان می دهد.
ناصرالدین شاه لقب عکاس باشی را اولین بار به "لوییچی مونتابونه" داد زیرا که عکس های وی حکم سند تاریخی را داشت و وضعیت جامعه را به خوبی نشان می داد. موقعیت افراد، اشیا و نمادها را بیان می کرد.
بعد از آن عکاسان معروفی در سال1279 روی کار آمدند و عکس های زیادی از ایران در آن زمان تهییه می کردند. آنتون سوریوگین، آقارضا و عبدا... میرزا قاجار را می توان از عکاسان آن زمان نام برد.
در دوره آغاز مشروطیت همزمان با مبارزات گسترده و تغییر و تحولاتی که در روند حکومت ایران به وجود آمد ، بعضی از عکاسان از چهره های مبارزان، مجاهدان و آزادی خواهان عکس می گرفتند و همه چیز را نسبتا افشا می کردند. سلاح ها و لباس های رزم مختلف در عکس ها نشان دهنده اوضاع آن دوران است که چگونه مبارزه می کردند.
با تند شدن روند تحولات به ویژه از سال های 1327 تا 1333 مطبوعات وارد مرحله پرفعالیت و پرکاری شد. با کودتای 28 مرداد سال 1333 مجدداً رکود مطبوعاتی آغاز شد و به طبع عکاسی نیز به حاشیه رفت و بسیاری از عکس های دهه 1340 و 1330 جنبه رسمی و تبلیغاتی پیدا کرد. عکس های تبلیغاتی ورزشی عمده ترین مضامین عکاسی آن دوران شدند.
در اواخر دوره 1400 به تدریج با ظهور و گسترش گرایش های هنری و ایجاد فضاهای جدید و مدرن ، فرصتی برای عکاسی به وجود آمد تا پا به این عرصه جدید بگذارد و بعد از آن تجهیزات پیشرفته و گسترده تری به وجود آمد.
وبلاگ نانولرنینگ
